Wpis utrzymany w konwencji protokołu poszukiwań. Zaginięcie jest autentyczne — zdarzyło się nam, na naszej własnej stronie. Dlatego wiemy, jak wygląda rysopis.
PROTOKÓŁ ZGŁOSZENIA ZAGINIĘCIA
Zaginiona: strona internetowa, płci technicznej nieustalonej Wiek: kilka lat, w dobrej kondycji Zgłaszający: właściciel, jednocześnie ostatnia osoba, która widziała ją w komplecie
Rysopis
Zadbana. Szybka — ładuje się, zanim zdążysz mrugnąć. Ubrana w czysty, semantyczny HTML, pod spodem komplet danych strukturalnych. Znaki szczególne: jasno opisana oferta, konkretne treści, żadnych ozdobników.
Krótko mówiąc: nie jest to typ strony, który ginie. Takie strony wracają na noc do domu.
Ostatnie miejsce widzenia
Google. Pozycja trzecia na główną frazę. Widywana tam codziennie, regularnie, od lat. Właściciel zaglądał, sprawdzał, wszystko się zgadzało.
I to jest w tej sprawie najdziwniejsze: zaginiona przez cały czas tam jest. Możesz ją zobaczyć w tej chwili. Wpisujesz frazę w Google — stoi na trzeciej pozycji, cała i zdrowa.
A mimo to zgłoszenie przyjęto. Bo zaginięcie nie polega na tym, że zniknęła stamtąd, gdzie jej szukasz.
Polega na tym, że nie ma jej wszędzie indziej.
Okoliczności ujawnienia
Sprawa wyszła na jaw przypadkiem, jak większość takich spraw.
Właściciel testował lokalnego asystenta AI — taki program, który stawia się na własnym komputerze, z czatem i dostępem do internetu. Poprosił go o analizę własnej strony. Rutyna. Chciał zobaczyć, jak maszyna ją czyta.
Asystent odpowiedział, że nie zna takiej strony.
Właściciel uznał to za błąd programu. Sprawdził jeszcze raz. To samo: strona nie istnieje w wynikach wyszukiwania.Dopiero wtedy zajrzał głębiej — z jakiej wyszukiwarki korzysta ten asystent? Okazało się: nie z Google. Z DuckDuckGo, bo to jedyny dostawca wyszukiwania, który nie wymaga klucza i opłat. Domyślny wybór. Taki sam, jakiego dokonują setki innych narzędzi AI.
Wpisał adres w DuckDuckGo ręcznie.
Nic.
Strona, która od lat stoi na trzeciej pozycji w Google, w DuckDuckGo nie figurowała wcale. Nie nisko. Wcale.
Przebieg śledztwa
Trop pierwszy: skąd DuckDuckGo bierze strony? Ustalono szybko — nie ma własnego pełnego indeksu. Karmi się głównie indeksem Binga, wyszukiwarki Microsoftu. Yahoo — to samo źródło. Ecosia — to samo. Spora część narzędzi i asystentów AI — to samo albo pochodne.
Trop drugi: skoro tak, sprawdzić u źródła. Bing Webmaster Tools, kartoteka indeksu.
Zaginionej nie było w kartotece. Nigdy jej tam nie zgłoszono.
I tu śledztwo dotarło do niewygodnej prawdy, którą podejrzany — czyli właściciel — przyznał bez nacisku: przez wszystkie te lata sprawdzał widoczność strony wyłącznie w Google. Pozycje w Google, indeks Google, Search Console od Google. Tak robi cała branża. Tak robią wszystkie raporty pozycjonowania, jakie kiedykolwiek widział. Nikt nigdy nie zapytał: a co z resztą świata?
Reszta świata tymczasem urosła. Po cichu. Z indeksu Binga korzysta dziś nie garstka użytkowników przeglądarki Edge, tylko rozrastający się ekosystem: DuckDuckGo, Yahoo, Ecosia, a przede wszystkim — narzędzia AI, asystenci, boty wyszukujące, które sięgają po ten indeks, bo jest dostępny, tani albo domyślny.
Strona niewidoczna w Bingu nie jest niewidoczna „w Bingu". Jest niewidoczna dla wszystkiego, co z Binga pije.
Ustalenia końcowe
Zaginiona nie uciekła. Nie została porwana. Nie zrobiła nic złego — była szybka, poprawna, gotowa na AI pod każdym względem technicznym.
Po prostu nikt nigdy nie przedstawił jej połowie świata.
Google znajduje strony sam — jego crawler prędzej czy później dotrze wszędzie. Bing bywa wolniejszy i mniej zawzięty, szczególnie wobec mniejszych, polskich stron. Czasem dociera. Czasem, jak w tej sprawie, nie dociera latami — a nikt tego nie zauważa, bo nikt nie patrzy.
Tymczasem przedstawienie się trwa dwadzieścia minut i nie kosztuje nic:
Krok pierwszy: Bing Webmaster Tools. Odpowiednik Google Search Console, tylko po drugiej stronie. Jest tam opcja importu prosto z Search Console — weryfikacja i mapa strony przechodzą automatycznie. Pięć minut.
Krok drugi: IndexNow. Protokół, którym strona sama melduje Bingowi (i kilku innym wyszukiwarkom) każdą nową lub zmienioną podstronę — natychmiast, zamiast czekać, aż crawler raczy wpaść. W WordPressie część wtyczek SEO ma go wbudowanego; włącza się jednym przełącznikiem.
Krok trzeci: sprawdzić, czy nikt nie trzyma drzwi. Zdarza się, że robots.txt albo zapora „dla bezpieczeństwa" blokuje bingbota — i wtedy żadne zgłoszenia nie pomogą. O tym, kto puka do stron i jak nie zatrzasnąć drzwi przed właściwymi gośćmi, pisaliśmy osobno.
Krok czwarty: za miesiąc sprawdzić kartotekę. Wpisać w Bing site:twojadomena.pl i zobaczyć, czy zaginiona się odnalazła.
Sprawa zamknięta. Wnioski otwarte.
Zaginioną odnaleziono — a właściwie: zameldowano ją tam, gdzie od lat powinna być zameldowana. Kilka tygodni później figurowała już w kartotece Binga, a lokalny asystent AI, zapytany ponownie, odpowiedział tak, jak należało od początku.
Ale wniosek z tej sprawy jest większy niż jedna strona.
Cała polska branża — my też, do niedawna — mierzy widoczność jedną miarą: Google. Tymczasem świat AI, o którym piszemy na tym blogu od miesięcy, nie pyta wyłącznie Google'a. Pyta tego, co ma pod ręką: tańszy indeks, otwarty indeks, domyślny indeks. I jeśli tam Cię nie ma, to dla tej części świata nigdy nie istniałeś — niezależnie od tego, ile wydałeś na pozycjonowanie.
Sprawdź dziś, teraz: wpisz w Bing i w DuckDuckGo site: i adres swojej strony. Zajmie Ci to trzydzieści sekund.
Jeśli wynik będzie pusty — właśnie znalazłeś zaginioną, o której istnieniu nie wiedziałeś.
Dopisek od zespołu poszukiwawczego:
Ta sprawa nauczyła nas czegoś o nas samych — dlatego sprawdzanie obecności w indeksie Binga i konfiguracja IndexNow są od teraz stałym punktem naszej usługi sprawdzenia widoczności dla agentów AI. Skoro my, robiąc to zawodowo, przegapiliśmy to u siebie — Twoja strona też może być zaginiona. Chętnie sprawdzimy.
Pełny, techniczny zapis tego śledztwa — krok po kroku, z komendami — opublikowaliśmy na senteri.pl →